Συνεργασίες
| The Daybreakers (2009), των αδερφών Σπίριγκ: Το αίμα...νερό δε γίνεται..?? |
 |
 |
 |
| Σινεφίλ - Σινεφίλ Απόψεις |
|
της Ευτυχίας Μεσισκλή, μέλος της Συντακτικής Επιτροπής
Θυμάστε τους δημιουργούς των παρωδιών τρόμου Undead Trilogy? Οι ίδιοι επιστρέφουν με ένα πολλά υποσχόμενο φιλμάκι που θα μπορούσε να αλλάξει λίγο τα δεδομένα του είδους των ταινιών βαμπίρ. Επιφυλάσσομαι για το αν τελικά το πετυχαίνει. Ήταν μία αδιαμφισβήτητα φιλότιμη προσπάθεια βέβαια. Το σίγουρο είναι ότι η χρονιά που πέρασε καθώς και αυτή που διανύουμε είναι πλούσιες σε ιδέες γύρω από την καταστροφή του ανθρωπίνου είδους. Βλέπετε, ο ανθρώπινος εγκέφαλος δε σταματά ποτέ να ανασκευάζει ή να παράγει και νέους τρόπους για να «διαλύσει» αντί να «χτίσει». Το χτίσιμο εξάλλου, έχει πλέον αφεθεί στα ασφαλή χέρια του CGI..:) Φανταστείτε λοιπόν ένα κόσμο όπου οι βρυκόλακες κυριεύουν το πλανήτη. Αυτοί όμως δεν είναι κάποια αποκρουστικά τερατάκια αλλά πολιτισμένοι «δυτικοί», ξυπνούν, παίρνουν το πρωινό τους, παίρνουν το μετρό για τη δουλειά τους, έχουν οικογενειακή ζωή, συχνάζουν στα εστιατόρια και τα μπάρ, κάνουν τον περίπατο τους την ημέρα στον subwalk (ευφυέστατη ιδέα των δημιουργών) και απολαμβάνουν κατα καιρούς ένα ποτήρι καλό.. ‘κόκκινο’ κρασί. Οι βρυκόλακες δεν είναι καννίβαλοι σε αυτή την ταινία, παίρνουν αυτό που χρειάζονται με το «γάντι». Τι θα γινόταν όμως αν εξαντλούνταν οι προμήθειες? Φυσικά για άλλη μια φορά, οι χώρες του τρίτου κόσμου πλήττονται πρώτες κάτι που γίνεται ξεκάθαρο από τις συνήθεις αφηγηματικές παρεμβάσεις των ειδησεογραφικών τηλεοπτικών δελτίων και του Τύπου. Ο δόκτωρ Έντουαρντ Ντάλτον που εργάζεται στην φαρμακευτική εταιρία Bromley Marks ως αιματολόγος, πασχίζει να βρει ένα υποκατάστατο αίματος που να καλύπτει τις ανάγκες των βρυκολάκων. Οι άνθρωποι είναι φυλακισμένοι σε θαλάμους υψίστης ασφαλείας όπου χρησιμεύουν ως πειραματόζωα. Κατά κάποιο τρόπο «καλλιεργούνται» για να παράξουν το συστατικό αυτό που θα απελευθερώσει τόσο τους βρυκόλακες όσο και τους ανθρώπους. Ο Έντουαρντ, υποδυόμενος από τον Ίθαν Χόκ, συμπαθεί τους ανθρώπους και νιώθει ότι συνδέεται μαζί τους αλλά μάλλον είναι μειοψηφία..Και ποιός δε θα ήταν? Οι προσπάθειές του όμως είναι άγονες και η ιδέα του υποκατάστατου εγκαταλείπεται. Όταν εκείνο το βράδυ επιστρέψει στο σπίτι του, θα συναντήσει μοιραία κάποιους ανθρώπους. Γιατί όπως λέει κι ο αδερφός του Έντουαρντ σε συζήτησή τους.. ‘πάντα υπάρχουν κι άλλοι’. Εκεί γεννάται η ελπίδα για κάτι μεγαλύτερο από ένα απλό υποκατάστατο, μια θεραπεία! Ποιός όμως είπε ότι οι βρυκόλακες θέλουν να θεραπευθούν? Αν αναλογιστούμε ότι η Αυστραλο-αμερικάνικη αυτή παραγωγή στοίχισε μόλις 21.000.000$, προσφέρει κάποιες ενθουσιώδεις σκηνές δράσης και ‘mash & splash’ βίας. Βέβαια, δε μπορούμε να παραβλέψουμε τις κοιλιές του σεναρίου που ελάχιστες πληροφορίες δίνει για την προέλευση των βρυκολάκων και την εδραίωση τους, ή ακόμα την σχεδόν αστεία ιδέα για θεραπεία που επικαλείται ο πρώην βρυκόλακας και νυν άνθρωπος υποδυόμενος από τον Γουίλεμ Νταφόε. Όσον αφορά στο πρώτο, ίσως και να μη χρειάζεται να το μάθουμε.. όλοι ξέρουμε από που προήλθαν οι βρυκόλακες ας μην επιστρέφουμε συνεχώς μέσω τυπικών σινεματικών παρεκβάσεων σε μύθους του μεσαίωνα. Τα βαμπίρ είναι κομμάτι της καθημερινότητάς μας, καιρός να το αποδεχτούμε. Όσον αφορά στο δεύτερο, είμαι σίγουρη ότι οι δημιουργοί επέλεξαν αυτή την ανόητη λύση συνειδητά. Συχνά η θεραπεία για τα όσα μαστίζουν τον κόσμο κρύβεται εκεί που δε το περιμένουμε, στα στοιχεία της φύσης που επίμονα θέλουμε να αγνοούμε σκοτώνοντας ή να σκοτώνουμε αγνοώντας.. Το μπλέ μοτίβο και οι σκοτεινοί φωτισμοί της ταινίας βοηθούν ουτως ώστε να εισέλθουμε στο ‘νεκρό’ κλίμα των βρυκολάκων. Τα λευκά πρόσωπά τους και τα μάτια τους επίσης είναι έτσι ποζαρισμένα ώστε να παρουσιάζουν τους βρυκόλακες περισσότερο σαν ασθενείς παρά σαν αιωνόβιους και δυνατούς Blade. Σε αυτό ίσως το στυλιστικό σημείο επέλεξαν και οι δημιουργοί να εκφράσουν το μήνυμα τους. Δεν είναι μια άλλη ταινία ηλίθιων βαμπίρ που πετούν εδώ κι εκεί (κι όσοι το κάνουν είναι ‘παράσιτα’ εδώ), αλλά μία παραλλαγμένη πραγματικότητα με βαμπίρ που κατ’ επιλογήν άφησαν πίσω την ανθρώπινη φύση τους για να νικήσουν το θάνατο. Η ταινία, ίσως ασυναίσθητα, δίνει την εντύπωση ότι η αδυναμία και οι φόβοι μας είναι υπεύθυνοι για τη θυματοποίηση και την καταστροφή μας. Κι ο νους είναι απλά το ρομποτάκι εκείνο που θα παράξει τα πιο παρανοϊκά «ξεράσματα» την ανισόρροπης ψυχής μας. Απο όλες τις θεωρίες που έχουν εκφραστεί κατα καιρούς για το τι συμβολίζουν οι βρυκόλακες στη μυθοπλασία (φοβίες προς την ομοφυλοφιλία, μισογυνισμό, εθισμό) δύσκολο να προσδιορίσουμε επαρκώς ποια ή ποιές εφάπτονται τέλεια με το συγκεκριμένο θεματικό μας σχήμα, εφόσον σε αυτή την περίπτωση αρκούμεθα σε μία γενικευμένη μορφή του βαμπιρικού κόσμου μακριά από φύλο, εθνικότητα και ιδιότητα. Από αυτό και μόνο συμπεραίνουμε ότι η πιο αρμόζουσα θεωρία ίσως να έβρισκε φως στην ιδέα μιας παγκόσμιας κατάστασης που έχει εθίσει τους πάντες στην αιμολαγνεία. Μία αρρώστια που πηγάζει από τον υβριδισμό και είναι συνειδητή επιλογή των ολίγων που σιγα-σιγά τείνει να γίνεται συνειδητή(?) επιλογή των πολλών. Η πιο δυνατή ίσως φοβία που εκφράζεται σε αυτή την ταινία, είναι η ανησυχία των ανθρώπων ότι θα χάσουν την ανθρωπιά τους μέσα σε ένα στρόβιλο καταναλωτισμού και κεφαλαιοκρατικών κοινωνιών του «τίποτα». Θα προχωρήσουν μεν σε κάτι σύγχρονο και εξελιγμένο αλλά θα πέσουν θύματα της μεγαλύτερης αντίφασης που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Την εικονική και αποστειρωμένη από κάθε λογής μικρόβιο ή subsider (όπως δίδεται και στη ταινία για τους επιδημικούς βρυκόλακες) πραγματικότητα του αύριο με την ανθρωποφάγα και σκοταδιστική πραγματικότητα του χτες.. όπου το αίμα πλέον γίνεται νερό. Αν και η ταινία (μέσα στις σεναριακές ελλείψεις της) πιο πολύ ‘υπαινίσσεται’ παρά ‘λέει’,ίσως γιατί είναι μπερδεμένη μεταξύ της πρωτοτυπίας και του τι πρέπει να γίνει για να είναι αποδεκτή από τους νοσφερατο-πατέρες, το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Αν το μυαλό νικήσει το θάνατο, ποιός θάνατος θα νικήσει το μυαλό? Ευτυχία Μεσίσκλη Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. Website-Blog: http://eftixia.wordpress.com/ |
